.

 

മരണവിത്തുകൾ

എങ്ങും നിശ്ശബ്ദത മാത്രം..

വിജനമായ വീഥികളിൽ

മരണത്തിന്റെ ഗന്ധവും പേറി

കാറ്റു വീശുന്നുണ്ട്..

പതിയിരിക്കുന്നുണ്ട് മരണത്തിന്റെ

സൂക്ഷ്മവിത്തുകൾ..

മുള നുള്ളാൻ മാത്രം പഠിച്ചവർ..

മുഖം നഷ്ട്ടപെട്ട മനുഷ്യജീവികൾ

മറത്തുണികൾക്കുള്ളിൽ പതുങ്ങിയിരിപ്പുണ്ട്

മരണസംഭ്രമത്തോടെ .

പ്രേതഭൂമിയിൽ ജഡങ്ങൾ നിറയുന്നു.

അവസാന യാത്രാമൊഴി പോലും ചൊല്ലാതെ

ചീഞ്ഞു നാറുന്നത് കൊച്ചു വീടുകളിലിരുന്ന്

അറിയുന്നുണ്ട് നിറകണ്ണുകൾ..

പട നയിക്കാൻ മാത്രം പഠിച്ചവർ

പണച്ചാക്കുകൾക്കും പടക്കോപ്പുകൾക്കും

മീതെയിരുന്നു കരയുന്നുണ്ട്

അപ്പവും വീഞ്ഞുമായി

നടുക്കടലിലുടെ ഇനിയാരും നടന്നു വരാനില്ല..

ദൈവങ്ങളെല്ലാം ഉറക്കത്തിലാണ്..

അവർക്കിടയിലൂടെ ചില മാലാഖമാർ

പറന്നിറങ്ങുന്നുണ്ട് സ്നേഹചിറകു വീശി..

യുദ്ധഭൂമിയിൽ നാം കൂട്ടിവെച്ച

ആയുധങ്ങളൊക്കെയും തുരുമ്പെടുക്കുന്നു..

എങ്ങും വിലാപം മാത്രം...

ജാതി-മത-രാഷ്ട്രങ്ങൾക്കപ്പുറത്ത്

അതിരുകളില്ലാതാകുന്ന കാഴ്ച്ച

പുതിയൊരു പുലരിതൻ സ്വപ്നം

ചിറക് വീശുന്നുണ്ട് വീഥിയിൽ..